Als studentenkindje schreef ik in in 1996 een scriptie over kunstprogramma’s op televisie. Dus ook over de Wim T: het flesje gazeuse bij Petten, Signalement, en heel veel meer.
De scriptie staat nog steeds op deze website, onder paulvanbuuren.nl/scriptie. Stukken over Wim T. Schippers zijn:
Omslag van de catalogus door Harry Ruhe: ‘het beste van Wim T. Schippers’
Ik herinner me zijn tentoonstelling in het Centraal Museum in Utrecht. Toen ik er was, gaf Wim T. zelf een rondleiding. Er was een kindje bij dat iets aan hem vroeg. Opeens schakelde Wim T. over op de stem van Ernie. Het kindje keek hem met totale verbazing aan.
De catalogus van die tentoonstelling was te koop bij het museum, maar ook direct bij De Slegte. Want: “uiteindelijk eindigen alle boeken toch bij De Slegte, dus waarom zouden we daar op wachten?” Op dit moment is het niet meer te vinden bij De Slegte; misschien kun je het boek nog vinden bij boekwinkeltjes.nl.
Dit soort grappen werden ook gerecycled. Bijvoorbeeld in de strips van Sjef van Oekel. Er is een aflevering dat hij in een restaurant alle eten gelijk in de plee kiepert, want “uiteindelijk eindigt het toch in de plee” (*).
Het mooiste vind ik altijd het verhaal dat Wim T. Schippers gevraagd was voor een talkshow (weet niet meer welke, maar het zou best DWDD geweest kunnen zijn) en hij een kwartier voor aanvang naar de redactie belde om te zeggen dat hij toch niet kwam. De redacteur was witheet: ‘Dat kun je toch niet maken?!?’ ‘Hoezo niet?’ vroeg Wim T. ‘Dat doen jullie bij mij toch ook altijd?’
(*) ik parafraseer
Een hele grote 💩 en dank. Wim T. heeft mijn leven leuker gemaakt.
