Afgelopen donderdag zagen we een try out gezien van “Wat als” van Nasrdin Dchar in Maassluis. Het is een hele goede voorstelling die het persoonlijke en het grote maatschappelijke met elkaar verbindt.
“Het ging weer over ons”, zei ik na afloop, toen we de zaal uitliepen. Dat is een kracht van het stuk. Het is – voor mij en de meisje – herkenbaar: de worsteling om het wereldleed niet te dichtbij en niet te ver weg te houden. De onrust door het nieuws. De ondraaglijke rauwheid van oorlog. Maar dat begint bij persoonlijke gedachtes. “Wat als ik mijn tekst vergeet”, vreest de acteur. “Wat als mijn dochter mijn angsten heeft overgenomen”, vreest de vader. “Wat als de oorlog hierheen komt”, vreest de dochter.
Het decor bestaat uit 20 matrassen die alles kunnen zijn: een kinderbed, een Marokkaanse huiskamer, een kookeiland, 10 pas gedolven graven. Het is heel knap dat Nasrdin zoveel kan zeggen zonder expliciet te zijn. Het persoonlijke trekt hij door naar grote maatschappelijke onderwerpen. ‘Wat als’ lijkt eerst te gaan over hypochonders en allesvrezers. Maar is die angst echt zo irrationeel, als je je ogen openhoudt voor je ogen openhoudt voor wat er in de buitenwereld gebeurt? Wat als het hier gebeurt?
In een eerdere voorstelling, ‘Ja’, nam Dchar zijn huwelijk met Amy als uitgangspunt. Deze voorstelling is weer persoonlijk doordat Dchar zijn dochter als personage meeneemt. Bij de premiere toentertijd van Ja hebben we geposeerd voor een foto. Fotograaf Marwan Magroun legde ons en 8 andere stelletjes vast. Bij een uitvoering van ‘Ja’ in Zoetermeer hebben onze ouders elkaar voor het eerst ontmoet. Dus een voorstelling van Dchar voelt voor ons als onderdeel van ons persoonlijke verhaal.
Maar ik denk dat heel veel mensen zich zullen herkennen in “Wat als”. Ga ’t zien.
De Volkskrant over ‘ja’: “Zij is het. Laat het maar moeilijk zijn.”
Gezien: try out op donderdag 12 februari in Theater Koningshof in Maassluis