Categorieën
paul

Hoe ik trouwde met de meisje

C’est un beau roman, c’est une belle histoire…
C’est une romance d’aujourd’hu

Ik ben getrouwd, met de leukste en mooiste vrouw ter wereld uiteraard. Maar ik schreef getrouwd cursief, omdat het misschien niet helemaal is wat jij denkt.

In het begin van mijn relatie met de meisje voelde het alsof onze liefde geheim moest blijven. Ik snapte best dat het even wennen was voor een Marokkaanse familie, dat een van de dochters verliefd was geworden op een ongelovige Hollander. Mijn hart stond open, mijn armen ook. Maar de ouders van Amoorah wilden me niet ontmoeten. Ik heb nog de beelden dat ik haar met de auto naar haar ouders bracht, en dat ik dan een straat verderop parkeerde, zodat niemand zag dat ze met mij was. Haar ouders hadden niks tegen mij persoonlijk, al voelde het wel zo. Ze wilden wat het beste was voor hun dochter: namelijk dat we zouden trouwen en dat ik me zou bekeren.

Ik respecteer haar geloof (ze wordt er een leuker mens door) en zij respecteert mijn gebrek aan geloof. Ik heb altijd gezegd dat ik me niet voor de schijn zou bekeren. Dat zou ik een leugen tegen mezelf vinden. En als ik toch zou zeggen: “Ja joh, ik doe wel alsof ik geloof,” zou dat ook geen recht doen aan Amoorah: iets wat waardevol voor haar is, wordt besmeurd met gemakzucht en een leugen.

Het heeft Amoorah zes jaar gekost om haar ouders ervan te overtuigen dat ik oké was. Dat ik geen bedreiging was voor Amoorah; dat ik haar niet van haar geloof wilde brengen. Ze gebruikte lieve kleine white lies. Als ik een klein cadeautje voor haar had meegenomen, gaf ze dat door aan haar ouders met de boodschap: “Kijk, van Paul, voor jullie. Lief hè?” En hadden haar ouders uitgebreid gekookt, dan nam ze daar wat van mee en zei: “Alsjeblieft, met de vriendelijke groeten van mijn ouders.” Had ik al gezegd dat mijn mevrouw de liefste mevrouw is?

Ongeveer een jaar geleden zeiden de ouders van Amoorah dat ze het niet meer nodig vonden dat ik me bekeerde. Wat daaraan vooraf was gegaan, weet ik niet. Er kwam steeds meer toenadering. Op 14 februari van dit jaar (Valentijnsdag, heel scherp van je) nam Amoorah me mee naar de meest romantische theatervoorstelling denkbaar: Ja, van Nasrdin Dchar. Het gaat over trouwen, tussen een Marokkaan (hij) en een Brabantse (Amy). Dus dit stuk ging eigenlijk gewoon over ons. Ik besloot dat dit de perfecte gelegenheid was om eindelijk onze ouders aan elkaar voor te stellen. Ik kocht zes kaarten voor de voorstelling in Zoetermeer en nodigde iedereen uit. Onze ouders ontmoetten elkaar en het was hartverwarmend. Er gebeurde iets geweldigs. Amoorah’s moeder nam me apart en zei: “Sorry, Paul. Sorry dat het zo lang heeft geduurd. Maar we willen je welkom heten in ons hart en ons huis.” ‘Marhaban’, het woord echoot nu nog na. Alles is vergeven.

Maar ze zouden nog wel graag zien dat we zouden trouwen. Oké. We hebben allerlei redenen om nog niet voor de wet te trouwen. Ik had geen bezwaar tegen een andersoortige verbintenis. Amoorah ging op zoek naar een manier voor een islamitisch huwelijk, wat niet zo makkelijk bleek. Nou ja, het is makkelijk als je zwartwit denkt. Als je denkt dat Paul zich wel even zou bekeren, bijvoorbeeld. Amoorah deed navraag bij heel veel vrienden en vriendinnen hoe zij het zouden aanpakken.

De tijd drong. Ondertussen bleken de ouders van Amoorah beiden ziek. Slopende ziektes, zonder vooruitzicht op herstel. Niet lang na de ontmoeting in het theater overleed de broer van haar vader. Hij zou begraven worden in Marokko. De ouders kochten een ticket, maar geen retourtje. Ze hadden besloten dat ze hun laatste dagen in Marokko zouden doorbrengen. De tijd drong nu nog meer. Ik was nog nooit in Marokko geweest. Amoorah vroeg me mee en we vlogen in juli naar Marrakesh. Ondertussen was ze bezig geweest met de mogelijkheid om daar te trouwen, bijvoorbeeld via een lokale imam en 12 getuigen. Maar toen we aankwamen bleek dat lastiger dan gedacht. Geen imam die een ongelovige wilde trouwen en 12 getuigen zouden er alleen komen als we ze stuk voor stuk zouden betalen.

Op de dinsdagavond gingen we uit eten bij een Italiaan in Rabat. We kletsten wat over koetjes en kalfjes totdat ik vond dat het tijd was dat ik de Vraag zou stellen. Ik vroeg: “Vertrouwen jullie er op dat we goed voor elkaar zullen zorgen? Vertrouwen jullie er op dat ik goed voor jullie dochter zal zorgen? Vinden jullie het goed dat ik trouw met jullie dochter?”

Haar vader keek me vriendelijk aan en zei: “Ja, waarom niet?”

In de auto terug naar huis ging de conversatie weer verder in het Arabisch, dus ik begreep er niks van. Amoorah vertelde me thuis dat haar vader had aangeboden om ons in te zegenen. “Maar is dat een geldig islamitisch huwelijk?” vroeg ik.
“Ja, dat is geldig omdat mijn vader de zegen geeft. En we moeten daarna aan iedereen bekend maken dat we getrouwd zijn.”
“Oké, en wanneer gaan we trouwen?”
“Morgenochtend vroeg, na het ochtendgebed.”
Dus ‘s ochtends vroeg om vijf uur zat ik met een verkreukeld slaaphoofd naast Amoorah, terwijl haar vader gebeden uitsprak. We schoven elkaar ringen om die we gekocht hadden in Marrakesh. Daarna stapten we in de auto en hebben onze huwelijksnacht gevierd in Essaouira.

Dus wij zijn getrouwd. Maar niet zoals je denkt.

Paul en Amoorah poseren bij nacht in de Oude Haven in Rotterdam. Op de achtergrond zie je de Willemsbrug en het Witte Huis.
Foto: Marwan Magroun, gebruikt met permissie van ‘Wat We Doen’ En lees ons stukje voor watwedoen.nl ook even.

(dit stuk verscheen oorspronkelijk op Hoe Mannen Denken en het is onderdeel van een tweeluik. Amoorah schreef: Twee geloven op een kussen)

Categorieën
filmpjes in memoriam paul

Prince

Ik geef toe: ik was ‘m een beetje uit het oog verloren.

Maar wat voel ik me geamputeerd nu de grote kleine man er niet meer is. Prince heeft me geleerd wat funk is, wat plezier in muziek is. Mijn eerste grote concert in 1988.
En nu trekt hoogtepunt na hoogtepunt opeens voorbij. Zoveel tofs om uit te kiezen.

Ben een beetje in de rouw; niet omdat ik ‘m kende, maar omdat z’n muziek een deel van me is geworden. De Prince is dood, leve de Prince.

Ik hield van de vette, smoezelige funknummers. Muziek waar de hitsigheid van af druipt. Met klodders.

Dit soort nummers: ’06 – All Day, All Night’. Vals, dampend, zweterig. Geweldig.

https://www.youtube.com/watch?v=eO3duNqRuCM

(bekijk “Muppet Show Artist Formerly Known as Prince” op YouTube)

Wat zou Prince zelf op een feestje draaien? Well, there’s an app for that. Of liever gezegd, een Spotify-lijstje.

Categorieën
filmpjes paul

Notifications

Amoorah vroeg me voor te doen hoe de notifications op haar telefoon ongeveer klonken. Zo dus:

(bekijk op YouTube)

Ik heb voor de liefhebber ook een ringtone beschikbaar:

(update)
Een dag later stuurde Ruud van Wijngaarden dit juweeltje op:

https://soundcloud.com/hoof/pling/s-9jbpj

Update: ik heb hier een stukje van gebakken op Hoe Mannen Denken.

Categorieën
paul

Wat heb ik nou aan m’n fiets hangen?

Twee fietsen in de echt verbonden. Met een briefje met telefoonnummer.
Twee fietsen in de echt verbonden. Met een briefje met telefoonnummer.

Afgelopen zaterdag ging ik met Amoorah​ taart eten op de Nieuwe Binnenweg. Bij terugkomst was haar fiets in gijzeling genomen. Hij was vastgemaakt aan een onbekende fiets met een roze spiraalslot. Grrrr. Was het een vergissing of een geintje? Of de voorbode van diefstal? Niemand in de buurt wist van wie de vreemde fiets was.

Maar – heel apart – iedereen wist ons wel te vertellen dat het een trucje van fietsendieven was. Want het was de bedoeling dat we zouden weggaan. De aanstaande fietsendief zou dan later terugkomen, het slot weer losmaken en F’s fiets jatten. Daar hadden we geen zin in. Met alle ketting- en beugelsloten die we bij ons hadden hebben we beide fietsen vastgemaakt aan een stevige paal vastgemaakt. Boos pikte ik de ventieltjes van de vreemde herenfiets. Deze eikel zou niet meer fietsen. Maar ik liet wel m’n telefoonnummer achter.

Een paar uur later ging de telefoon. Een onbekend nummer. Het was R., eigenaar van de herenfiets. Hij baalde, want hij begreep niet waarom zijn fiets vastgemaakt was. Het roze slot bleek ook niet van hem te zijn.

Gelukkig ken ik mensen met Goed Gereedschap van wie ik een schaar kon lenen om het roze slot te slopen. Heb de politie gebeld om aan te kondigen dat ik op klaarlichte dag een fietsslot zou gaan losknippen. Handig om onnodige vragen te voorkomen. Maar dat bleek niet nodig. Niemand die je aanspreekt als je met een schaar sloten gaat open knippen op klaarlichte dag. Heb de ventieltjes teruggestopt en banden opgepompt. R. kan weer fietsen.

Grappenmaker, met je roze slot: maak je bekend!

Categorieën
paul

Dag van de scheiding

Dit jaar (deze maand zelfs) is het 10 jaar geleden dat Jolanda en ik uit elkaar gingen. En vandaag is de ‘Dag van de scheiding’. Wat een eh, dag.

Een mooi moment om nog eens te wijzen op dat artikeltje in NRC van 31 mei 2014. Op verzoek van Brigit Kooijman vertelden we over hoe we aan elkaar kwamen en uit elkaar gingen.

Waarom ik dit publiek meld? Kijk niet terug in wrok. En deze site is een mijn persoonlijke archiefkast. Daarom.

iedereen-kan-scheiden
NRC 31 mei 2014: Ex-genoten (PDF, 259KB)

Categorieën
dagboeken paul

ik zou zo heel erg graag…

Ter beluistering:

[mp3]http://paulvanbuuren.nerdpress.nl/wp-content/uploads/2007/06/toetje1.mp3[/mp3]

(downloaden)

Mogelijke varianten:

Originele tekst:

Ik zou zo heel erg graag
BEROEMD
Willen zijn

Ik zou zo heel erg graag
BEROEMD
Willen zijn

En dan niet zomaar voor even
Maar het liefst m’n hele leven
Dat lijkt me reuzefijn

(herhaling)


Variant Remco:Ik zou m’n leven lang jouw
CURSIST willen zijn

Ik zou m’n leven lang jouw
CURSIST willen zijn

En ’t liefst voor álles wat er is
Oh, ik weet nu al wie ik mis…

Ja, dat lijkt me reuzefijn


Ik zou m’n leven lang jouw
IMPRO
Willen zijn

Ik zou m’n leven lang jouw
IMPRO
Willen zijn

En dan niet zomaar een avond
Maar het liefst de hele klok rond
Dat lijkt me reuzefijn

(herhaling)


Nancy vond de vorige een geval van misrijm en stelde dit voor:

Ik zou m’n leven lang
jouw IMPRO
Willen zijn

Ik zou m’n leven lang
jouw IMPRO
Willen zijn

En dan niet zomaar voor even
Maar het liefst mijn hele leven
Dat lijkt me reuzefijn

(herhaling)


Ik zou zo heel erg graag jouw
KAPSEL
Willen zijn

Ik zou zo heel erg graag jouw
KAPSEL
Willen zijn

En dan nooit meer naar de kapper
Want wat langer groeit wordt slapper
Dat lijkt me reuzefijn

(herhaling)

Categorieën
dagboeken filmpjes nancy paul

Processie in Vejer de la Frontera – Andalusië

http://www.youtube.com/watch?v=ebajeZmbGY

Processie in Vejer
Vanaf het dak van de Spaanse talenschool zagen we de jaarlijkse Maria-processie in Vejer de la Frontera voorbijtrekken. Heel indrukwekkend. De muziek ging door merg en been.

Download de muziek

Categorieën
dagboeken paul

Geboortekaartje Sterre havenziekenhuis

Geboortekaartje Sterre havenziekenhuis

Geboortekaartje Sterre havenziekenhuis

Categorieën
dagboeken paul

Havenpandjes in Porto

Rol 1  0004 082 6

Overal vlaggen vanwege de voetbalgekte. Porto, Portugal.

Categorieën
dagboeken paul

Rol 1 0006 080 8

Rol 1  0006 080 8

Rol 1 0006 080 8