Categorieën
paul

Hoe ik trouwde met de meisje

C’est un beau roman, c’est une belle histoire…
C’est une romance d’aujourd’hu

Ik ben getrouwd, met de leukste en mooiste vrouw ter wereld uiteraard. Maar ik schreef getrouwd cursief, omdat het misschien niet helemaal is wat jij denkt.

In het begin van mijn relatie met de meisje voelde het alsof onze liefde geheim moest blijven. Ik snapte best dat het even wennen was voor een Marokkaanse familie, dat een van de dochters verliefd was geworden op een ongelovige Hollander. Mijn hart stond open, mijn armen ook. Maar de ouders van Amoorah wilden me niet ontmoeten. Ik heb nog de beelden dat ik haar met de auto naar haar ouders bracht, en dat ik dan een straat verderop parkeerde, zodat niemand zag dat ze met mij was. Haar ouders hadden niks tegen mij persoonlijk, al voelde het wel zo. Ze wilden wat het beste was voor hun dochter: namelijk dat we zouden trouwen en dat ik me zou bekeren.

Ik respecteer haar geloof (ze wordt er een leuker mens door) en zij respecteert mijn gebrek aan geloof. Ik heb altijd gezegd dat ik me niet voor de schijn zou bekeren. Dat zou ik een leugen tegen mezelf vinden. En als ik toch zou zeggen: “Ja joh, ik doe wel alsof ik geloof,” zou dat ook geen recht doen aan Amoorah: iets wat waardevol voor haar is, wordt besmeurd met gemakzucht en een leugen.

Het heeft Amoorah zes jaar gekost om haar ouders ervan te overtuigen dat ik oké was. Dat ik geen bedreiging was voor Amoorah; dat ik haar niet van haar geloof wilde brengen. Ze gebruikte lieve kleine white lies. Als ik een klein cadeautje voor haar had meegenomen, gaf ze dat door aan haar ouders met de boodschap: “Kijk, van Paul, voor jullie. Lief hè?” En hadden haar ouders uitgebreid gekookt, dan nam ze daar wat van mee en zei: “Alsjeblieft, met de vriendelijke groeten van mijn ouders.” Had ik al gezegd dat mijn mevrouw de liefste mevrouw is?

Ongeveer een jaar geleden zeiden de ouders van Amoorah dat ze het niet meer nodig vonden dat ik me bekeerde. Wat daaraan vooraf was gegaan, weet ik niet. Er kwam steeds meer toenadering. Op 14 februari van dit jaar (Valentijnsdag, heel scherp van je) nam Amoorah me mee naar de meest romantische theatervoorstelling denkbaar: Ja, van Nasrdin Dchar. Het gaat over trouwen, tussen een Marokkaan (hij) en een Brabantse (Amy). Dus dit stuk ging eigenlijk gewoon over ons. Ik besloot dat dit de perfecte gelegenheid was om eindelijk onze ouders aan elkaar voor te stellen. Ik kocht zes kaarten voor de voorstelling in Zoetermeer en nodigde iedereen uit. Onze ouders ontmoetten elkaar en het was hartverwarmend. Er gebeurde iets geweldigs. Amoorah’s moeder nam me apart en zei: “Sorry, Paul. Sorry dat het zo lang heeft geduurd. Maar we willen je welkom heten in ons hart en ons huis.” ‘Marhaban’, het woord echoot nu nog na. Alles is vergeven.

Maar ze zouden nog wel graag zien dat we zouden trouwen. Oké. We hebben allerlei redenen om nog niet voor de wet te trouwen. Ik had geen bezwaar tegen een andersoortige verbintenis. Amoorah ging op zoek naar een manier voor een islamitisch huwelijk, wat niet zo makkelijk bleek. Nou ja, het is makkelijk als je zwartwit denkt. Als je denkt dat Paul zich wel even zou bekeren, bijvoorbeeld. Amoorah deed navraag bij heel veel vrienden en vriendinnen hoe zij het zouden aanpakken.

De tijd drong. Ondertussen bleken de ouders van Amoorah beiden ziek. Slopende ziektes, zonder vooruitzicht op herstel. Niet lang na de ontmoeting in het theater overleed de broer van haar vader. Hij zou begraven worden in Marokko. De ouders kochten een ticket, maar geen retourtje. Ze hadden besloten dat ze hun laatste dagen in Marokko zouden doorbrengen. De tijd drong nu nog meer. Ik was nog nooit in Marokko geweest. Amoorah vroeg me mee en we vlogen in juli naar Marrakesh. Ondertussen was ze bezig geweest met de mogelijkheid om daar te trouwen, bijvoorbeeld via een lokale imam en 12 getuigen. Maar toen we aankwamen bleek dat lastiger dan gedacht. Geen imam die een ongelovige wilde trouwen en 12 getuigen zouden er alleen komen als we ze stuk voor stuk zouden betalen.

Op de dinsdagavond gingen we uit eten bij een Italiaan in Rabat. We kletsten wat over koetjes en kalfjes totdat ik vond dat het tijd was dat ik de Vraag zou stellen. Ik vroeg: “Vertrouwen jullie er op dat we goed voor elkaar zullen zorgen? Vertrouwen jullie er op dat ik goed voor jullie dochter zal zorgen? Vinden jullie het goed dat ik trouw met jullie dochter?”

Haar vader keek me vriendelijk aan en zei: “Ja, waarom niet?”

In de auto terug naar huis ging de conversatie weer verder in het Arabisch, dus ik begreep er niks van. Amoorah vertelde me thuis dat haar vader had aangeboden om ons in te zegenen. “Maar is dat een geldig islamitisch huwelijk?” vroeg ik.
“Ja, dat is geldig omdat mijn vader de zegen geeft. En we moeten daarna aan iedereen bekend maken dat we getrouwd zijn.”
“Oké, en wanneer gaan we trouwen?”
“Morgenochtend vroeg, na het ochtendgebed.”
Dus ‘s ochtends vroeg om vijf uur zat ik met een verkreukeld slaaphoofd naast Amoorah, terwijl haar vader gebeden uitsprak. We schoven elkaar ringen om die we gekocht hadden in Marrakesh. Daarna stapten we in de auto en hebben onze huwelijksnacht gevierd in Essaouira.

Dus wij zijn getrouwd. Maar niet zoals je denkt.

Paul en Amoorah poseren bij nacht in de Oude Haven in Rotterdam. Op de achtergrond zie je de Willemsbrug en het Witte Huis.
Foto: Marwan Magroun, gebruikt met permissie van ‘Wat We Doen’ En lees ons stukje voor watwedoen.nl ook even.

(dit stuk verscheen oorspronkelijk op Hoe Mannen Denken en het is onderdeel van een tweeluik. Amoorah schreef: Twee geloven op een kussen)

Categorieën
filmpjes in memoriam paul

Prince

Ik geef toe: ik was ‘m een beetje uit het oog verloren.

Maar wat voel ik me geamputeerd nu de grote kleine man er niet meer is. Prince heeft me geleerd wat funk is, wat plezier in muziek is. Mijn eerste grote concert in 1988.
En nu trekt hoogtepunt na hoogtepunt opeens voorbij. Zoveel tofs om uit te kiezen.

Ben een beetje in de rouw; niet omdat ik ‘m kende, maar omdat z’n muziek een deel van me is geworden. De Prince is dood, leve de Prince.

Ik hield van de vette, smoezelige funknummers. Muziek waar de hitsigheid van af druipt. Met klodders.

Dit soort nummers: ’06 – All Day, All Night’. Vals, dampend, zweterig. Geweldig.

https://www.youtube.com/watch?v=eO3duNqRuCM

(bekijk “Muppet Show Artist Formerly Known as Prince” op YouTube)

Wat zou Prince zelf op een feestje draaien? Well, there’s an app for that. Of liever gezegd, een Spotify-lijstje.

Categorieën
filmpjes paul

Notifications

Amoorah vroeg me voor te doen hoe de notifications op haar telefoon ongeveer klonken. Zo dus:

(bekijk op YouTube)

Ik heb voor de liefhebber ook een ringtone beschikbaar:

(update)
Een dag later stuurde Ruud van Wijngaarden dit juweeltje op:

https://soundcloud.com/hoof/pling/s-9jbpj

Update: ik heb hier een stukje van gebakken op Hoe Mannen Denken.

Categorieën
paul

Wat heb ik nou aan m’n fiets hangen?

Twee fietsen in de echt verbonden. Met een briefje met telefoonnummer.
Twee fietsen in de echt verbonden. Met een briefje met telefoonnummer.

Afgelopen zaterdag ging ik met Amoorah​ taart eten op de Nieuwe Binnenweg. Bij terugkomst was haar fiets in gijzeling genomen. Hij was vastgemaakt aan een onbekende fiets met een roze spiraalslot. Grrrr. Was het een vergissing of een geintje? Of de voorbode van diefstal? Niemand in de buurt wist van wie de vreemde fiets was.

Maar – heel apart – iedereen wist ons wel te vertellen dat het een trucje van fietsendieven was. Want het was de bedoeling dat we zouden weggaan. De aanstaande fietsendief zou dan later terugkomen, het slot weer losmaken en F’s fiets jatten. Daar hadden we geen zin in. Met alle ketting- en beugelsloten die we bij ons hadden hebben we beide fietsen vastgemaakt aan een stevige paal vastgemaakt. Boos pikte ik de ventieltjes van de vreemde herenfiets. Deze eikel zou niet meer fietsen. Maar ik liet wel m’n telefoonnummer achter.

Een paar uur later ging de telefoon. Een onbekend nummer. Het was R., eigenaar van de herenfiets. Hij baalde, want hij begreep niet waarom zijn fiets vastgemaakt was. Het roze slot bleek ook niet van hem te zijn.

Gelukkig ken ik mensen met Goed Gereedschap van wie ik een schaar kon lenen om het roze slot te slopen. Heb de politie gebeld om aan te kondigen dat ik op klaarlichte dag een fietsslot zou gaan losknippen. Handig om onnodige vragen te voorkomen. Maar dat bleek niet nodig. Niemand die je aanspreekt als je met een schaar sloten gaat open knippen op klaarlichte dag. Heb de ventieltjes teruggestopt en banden opgepompt. R. kan weer fietsen.

Grappenmaker, met je roze slot: maak je bekend!

Categorieën
de zoon

Aan mijn zoon: 5 tips voor succesvol leven

Ik schreef onderstaande tekst voor mijn zoon, die vandaag zijn VWO-diploma in ontvangst nam.

Mijn lieve, mooie, knappe, geweldige zoon.
Gefeliciteerd met je diploma. Ik ben ongelofelijk trots op je.
Dit is een van de overgangsmomenten in je leven. Je sluit de ene deur en doet de volgende open. Je stapt de drempel over van kindertijd naar adolescententijd. Je bent me er eentje.

Ik wilde een paar dingen zeggen die ik zelf geleerd heb in de loop van de tijd. Ik heb vijf tips voor een succesvol leven. Want ey, je was tenslotte al een tijd op zoek naar de sleutel van mijn succes, he?

Hier gaat ‘ie dan; vijf tips.

Tip 1: Doe je best. En doe het voor jezelf.

Doe je best. En doe het voor jezelf.

Doe je best. Niet voor mij. Niet voor je moeder, maar voor jezelf. Maak jezelf trots op jezelf. Dat is de enige manier om het beste uit jezelf te halen. We weten allemaal dat je vol met mogelijkheden zit. Maar verslik je niet in wat je allemaal eventueel zou kunnen. Tob er niet over. Doe iets; faal en doe het daarna beter. Ik hoop dat je leert dat falen niet erg is.

Tip 2: Conversatietip: laat mensen over zichzelf praten

Conversatietip: laat mensen over zichzelf praten

Je kent misschien het gevoel op een feestje. Je durft iemand niet aan te spreken omdat je niet weet wat je moet zeggen. Laat dat los. Je hoeft ze niet te entertainen. Als jij aandachtig luistert naar hun verhaal, denken mensen al gauw dat JIJ een interessant persoon bent. Win win!

 

Tip 3: Spreek op een feestje altijd het leukste meisje aan

Spreek op een feestje altijd het leukste meisje aan

Lang heb je misschien het gevoel gehad dat je anders was. Maar je bent zowel uniek als volstrekt normaal. Je bent grappig. Laat niets je tegen houden om je altijd van je leukste, grappigste kant te laten zien. Twijfel niet aan jezelf. Afwijzing gaat niet over wat jij bent. Het gaat hooguit over wat je doet.

(oh, en je mag ook ‘jongetje’ lezen, waar ik ‘meisje’ schreef’)

Tip 4: Er is niemand zo normaal als jij.

Er is niemand zo normaal als jij.

Alle andere mensen zijn net zo gek als jij. Er zullen altijd mensen zijn die in aanleg en belangstelling net zo zijn als jij. En er zullen altijd mensen zijn bij wie je je anders voelt. Dat ligt niet aan jou. Dat ligt aan hen.

🙂

Tip 5: Geld is niet vies. Geld is handig.

Geld is niet vies. Geld is handig.

Geld is geen doel op zich. Datgene wat mensen aan het eind van hun leven het meest waarderen zijn de goede herinneringen. Geld kan daarvoor een heel handig middel zijn. Geld is het middel om gul te zijn voor je vrienden. Geld is het middel om op reis te gaan, om ervaring op te doen.

Het wordt alleen maar beter. Twijfel niet aan jezelf.

Ik hou van je. En wat er ook gebeurt, ik zal altijd van je houden.

Categorieën
paul

Dag van de scheiding

Dit jaar (deze maand zelfs) is het 10 jaar geleden dat Jolanda en ik uit elkaar gingen. En vandaag is de ‘Dag van de scheiding’. Wat een eh, dag.

Een mooi moment om nog eens te wijzen op dat artikeltje in NRC van 31 mei 2014. Op verzoek van Brigit Kooijman vertelden we over hoe we aan elkaar kwamen en uit elkaar gingen.

Waarom ik dit publiek meld? Kijk niet terug in wrok. En deze site is een mijn persoonlijke archiefkast. Daarom.

iedereen-kan-scheiden
NRC 31 mei 2014: Ex-genoten (PDF, 259KB)

Categorieën
dagboeken logboek mededelingen

The London Eye had er zonder Nederlandse ingenieurs niet gestaan

Afgelopen woensdag ben ik naar Skyfall geweest. In veel van de panorama-shots van Londen zie je het London Eye, het 135 meter hoge reuzenrad dat sinds 1999 de skyline van Londen beheerst. Iedere keer als ik dat reuzenrad zie denk ik: ‘zonder Nederlandse ingenieurs had dat ding er niet gestaan’. Om het persoonlijker te maken: ik ben ervan overtuigd dat het ding er zonder wijlen m’n ex-schoonvader niet had gestaan.

The London Eye was een van de onderdelen van de Millennium Projects in Londen, net als het Millennium Dome en de Millennium Bridge. Het werd in eind 1999 geopend. Het wiel is ontworpen door Julia Barfield en David Marks. De constructie ervan was uniek. Door de enorme omvang van het wiel (137 meter hoog, met een doorsnee van 120 meter) en de omgeving (ondermeer het Londonse kantoor van Shell) was het niet mogelijk om de constructie van begin af aan staand op te bouwen, wat gangbaar is bij de bouw van dit soort constructies.

Construction of the London Eye on the river Thames
Construction of the London Eye on the river Thames

Er waren niet veel bedrijven die de mogelijkheid zagen om dit wiel op tijd te bouwen. Hollandia uit Krimpen aan den IJssel suggereerde om het wiel plat op de Thames te bouwen en dan omhoog te hijsen. Dit was het idee van (wijlen m’n schoonvader) Peter Koorevaar. De metalen gedeelten werden in Krimpen in elkaar gelast en per boot naar Londen vervoerd. Horizontaal liggend op de rivier werd het wiel geassembleerd met deze onderdelen. Toen het volledige wiel geconstrueerd was werd het aan de naaf omhoogggetakeld. De eerste poging om het omhoog te hijsen mislukte doordat een van de hijskabels knapte. Een tweede poging enkele dagen later slaagde wel.

In eerste instantie kreeg de constructie een vergunning voor enkele jaren. De constructie was dusdanig dat het London Eye weer neergeklapt en ontmanteld kon worden. Toentertijd was al duidelijk dat Londen met dit reuzenrad een publiekstrekker van formaat had. De tijdelijke vergunning was een formaliteit. Inmiddels is de verlichting al vervangen en is het sponsorschap overgegaan van British Airways (die de constructie en de eerste jaren heeft gesponsord) naar EDF, Energie de France.

In Memoriam Peter Koorevaar
In Memoriam Peter Koorevaar. Plaquette bij de tension base van The London Eye ter ere van Peter Koorevaar.

In 2003 overleed m’n ex-schoonvader. Omdat hij veel zo veel bijgedragen had aan de constructie van The London Eye is een speciale plaquette geplaatst bij de kabels die de constructie omhoog houden.

De tekst op de plaquette luidt:

In Memory of:
PETER KOOREVAAR
16 May 1941 – 8 February 2003
Technical Director and Senior Site Engineer during the design,construction and erection of British Airways London Eye
September 1998 – March 2000
”An inspiration to all who knew him”
Dedicated by his friends, colleagues and family on 16th May 2003
He loved this place.

 

Dat is bij de zogenaamde Tension Base. De laatste keer dat ik die plaats bezocht was 2004. Telkens als ik beelden zie van The London Eye denk ik met liefde terug aan Peter Koorevaar. Een mooie, lieve man. En een Nederlandse ingenieur waar we trots op kunnen zijn. Mede dankzij hem ziet de Londense skyline er nu zo uit:

London skyline
London skyline

update:

misschien is het aardig om een lijstje bij te houden met films waarin de London Eye voorkomt:

Update (2 juni 2016):
Laat maar, dat lijstje. Er is al een Wikipediapagina over The London Eye in Popular Culture.

Categorieën
dagboeken de zoon logboek plaatjes poëzie

Dichter Sam

Sam in de krant! Dit is een liedje dat Sam schreef en opstuurde aan de kinderpagina van NRC:

Sams heldengedicht in de krant
Sams heldengedicht in de krant (NRC CS, 23 jan 2009)

Categorieën
dagboeken logboek

Managementboek-mustread: Vierkante ballen rollen niet

Ton Zeilstra - Vierkante ballen rollen nietTrots kan ik melden dat het boek van Ton Zeilstra vandaag verschenen is: ,,Vierkante Ballen Rollen Niet”. Ik heb geholpen met de vertaling van Tons managementadviezen naar een HTML en flash-versie. Hierin zit een handige applicatie om momentopnames te maken van kenmerken in een organisatie. Zie hiervoor zijn Organisatie Diagnose Model. Ton was de architect, ik de uitvoerende handjes. Om met Kwetal te spreken: Ton heeft een groot denkraam.

Zie meer over Ton Zeilstra op zijn website.

Categorieën
dagboeken paul

ik zou zo heel erg graag…

Ter beluistering:

[mp3]http://paulvanbuuren.nerdpress.nl/wp-content/uploads/2007/06/toetje1.mp3[/mp3]

(downloaden)

Mogelijke varianten:

Originele tekst:

Ik zou zo heel erg graag
BEROEMD
Willen zijn

Ik zou zo heel erg graag
BEROEMD
Willen zijn

En dan niet zomaar voor even
Maar het liefst m’n hele leven
Dat lijkt me reuzefijn

(herhaling)


Variant Remco:Ik zou m’n leven lang jouw
CURSIST willen zijn

Ik zou m’n leven lang jouw
CURSIST willen zijn

En ’t liefst voor álles wat er is
Oh, ik weet nu al wie ik mis…

Ja, dat lijkt me reuzefijn


Ik zou m’n leven lang jouw
IMPRO
Willen zijn

Ik zou m’n leven lang jouw
IMPRO
Willen zijn

En dan niet zomaar een avond
Maar het liefst de hele klok rond
Dat lijkt me reuzefijn

(herhaling)


Nancy vond de vorige een geval van misrijm en stelde dit voor:

Ik zou m’n leven lang
jouw IMPRO
Willen zijn

Ik zou m’n leven lang
jouw IMPRO
Willen zijn

En dan niet zomaar voor even
Maar het liefst mijn hele leven
Dat lijkt me reuzefijn

(herhaling)


Ik zou zo heel erg graag jouw
KAPSEL
Willen zijn

Ik zou zo heel erg graag jouw
KAPSEL
Willen zijn

En dan nooit meer naar de kapper
Want wat langer groeit wordt slapper
Dat lijkt me reuzefijn

(herhaling)