Tijdens dit experiment werd een beeld van het uitdrukkingsloze gezicht van de Russische acteur Ivan Mozzjoechin getoond in relatie met verschillende andere beelden: een soepbord, een meisje en een doodskist. Afhankelijk van deze associatie werd de gelaatsuitdrukking door het publiek anders geïnterpreteerd.
wikipedia.org: Koelesjov-effect

(Kuleshov effect)

Bekend is ook  het voorbeeld van Alfred Hitchcock. Hierin laat hij zich zien als zorgzame, oude man of -door een ander tussenshot- een ouwe gluurder.

Alfred Hitchcock laat zien dat hij een een zorgzame man is of -met dezelfde uitdrukking- een vieze oude man.

(via Paulus Veltman)

'Koelesjov-effect' verscheen eerst op paulvanbuuren.nl (Paul van Buuren)

Ik wilde eigenlijk een afstudeerscriptie schrijven over ‘het veranderende wereldbeeld in Suske en Wiske door de jaren heen’. Lekker Suske en Wiske lezen onder het mom van wetenschappelijk onderzoek. Die scriptie is er niet gekomen. Maar eigenlijk hebben Nathan Shedroff en Christopher Noessel iets vergelijkbaars gedaan voor hun boek ‘Make It So‘. Ze hebben gekeken wat ze konden leren van tientallen science fiction-films op het gebied van interaction-design.

Hoe meer ik nadenk over ‘Make It So‘ hoe enthousiaster ik word. Van een afstand bekeken is het een introductieboek in basisprincipes in interactie-ontwerp, geïllustreerd met science-fictionplaatjes. Maar dat is niet de grootste kracht van het boek. Wat ik het belangrijkst vind is dat het boek je verder laat kijken dan de gangbare patronen van interactie. De eerste hoofdstukken zijn verdeeld over diverse interactiecategorieen, met onder meer mechanische interactie, visuele interfaces, gebareninterfaces. In elk hoofstuk laten ze zien wat er mogelijk is, wat er mogelijk kan worden en wat er waarschijnlijk nooit mogelijk zal zijn.

Zo wordt een film als Minority Report (2002) vaak als het voorbeeld gebruikt voor een gestural interface, waarbij de gebruiker de computer met gebaren bedient. De schrijvers laten de voor- en nadelen de revue passeren. De transparante interface zorgt voor focusproblemen bij de gebruiker. Het staand werken is vermoeiender dan het in de film lijkt (zie ook: Gorilla Arm). Daarnaast vereist het systeem ook een behoorlijk dosis kunstmatige intelligentie. Het moet een goed begrip hebben van de intentie van de gebruiker; wat moet het systeem bijvoorbeeld denken van het beleefd schudden van handen met een andere persoon?

Het boek roept nuttige vragen op over hoe we over vijf, tien of vijftig jaar computers en machines bedienen. In 2008 vond ik het complete science fiction dat ik via m’n iPhone met een blauw stipje op de kaart kon zien waar ik was. Bijna net als James Bond in zijn DB5! Science fiction is net als andere kunstvormen een weerslag van de tijd waarin het gemaakt wordt. Het weerspiegelt de verwachtingen van de kijkers en leert hun tegelijkertijd wat ze in de toekomst zouden kunnen verwachten. In de eerste ‘science fiction’-film, Georges Méliès’ “Le Voyage dans la Lune”, zit geen enkele aanwijzing hoe de machine bediend wordt. De raket wordt met een enorm kanon als een kogel naar de maan geschoten en de deur gaat gewoon open zonder ingewikkelde handgrepen. Filmkijkers verwachtten dat toentertijd immers niet. “All design is fiction”. En daar start interaction design ook, met fiction.
Eindoordeel? Nuttig boek; het verbreedt je horizon.

Georges Méliès : Le Voyage dans la Lune (1901)

Make It So – Interaction Design Lessons from Science Fiction
Auteurs: Nathan Shedroff, Christopher Noessel
September 2012, 348 pagina’s
ISBN 1-933820-98-5

'Make It So – wat interaction design kan leren van science fiction' verscheen eerst op paulvanbuuren.nl (Paul van Buuren)

Jeff Jarvis

Jeff Jarvis als spreker is altijd fijn. Ik heb zijn boek ‘What Would Google Do?‘ niet gelezen, maar beluisterd, als audioboek. Dus ik wist dat Jarvis een vloedgolf aan voorbeelden en anekdotes aan elkaar kan rijgen om zijn punt duidelijk te maken.

De KRO, TMG en het KIM hadden Jarvis naar Nederland gehaald om hem aan het woord te laten over de toekomst van de journalistiek. Uit de aankondiging:

“Journalisten zouden meer service gericht moeten werken en afnemers niet als een anonieme massa moeten zien. ‘Dat is oude journalistiek, beperkt door de industriële productie- en distributiemogelijkheden. Maar als we in kaart brengen wat die individuen nodig hebben en nieuws als een serviceproduct gaan zien, dan kunnen we ze veel beter bedienen.”

Heul interessante vraag, maar hoe Jarvis dat voor zich ziet werd niet duidelijk.Een paar andere ideeen werden wel duidelijk. Bijvoorbeeld: wat bedoelt Jarvis met ‘niet content, maar service is king’?
Hij gaf het voorbeeld van berichtgeving rond de orkaan Sandy. Journaals berichtten over hoeveel bomen er omgewaaid waren en hoeveel winkels beschadigd. Maar waar waren de mensen in de getroffen gebieden volgens Jarvis eerder in geinteresseerd? In welke straten afgesloten zijn.

Journalisten waren vroeger niet gesteld op contact met de lezer. ‘De lezer’ was dat irritante individu dat zure brieven schreef: “Letters in crayon with drool on it…. We wanted to avoid the public.” Dat moet anders. Nieuws moet niet gemaakt worden voor ‘de massa’, maar voor de enorme groep individuen. Jarvis raadt journalisten en mediaondernemers aan zich telkens rekenschap te geven van de relatie die ze hebben met hun nieuwsconsument. Wat weet je van hem? Wat weet hij van jou? Wat biedt je hem? Wat biedt hij jou? Dit vertaalt zich in andere ‘metrics’. Niet langer moet je kijken naar het aantal pageviews op je site, maar je moet veel duidelijk kijken naar hoe elke gebruiker je site bekijkt. Laat het maken van content alleen los, zei Jarvis. Bied geen content, maar bied een service.

Grappig was dat Jarvis het fenomeen longreads bespotte. Dat noemde hij een ego-dingetje voor journalisten. “Long doesn’t mean smart”. Hij vond dat journalisten hun ego opzij moesten zetten en zich meer moesten richten op samenwerking. Ook de vorm van artikelen gaat veranderen onder invloed van online publiceren. Waar journalisten de vaste vormen ingeprent krijgen voor printartikelen moeten ze die voor online-artikelen weer loslaten. Het in een piramidevorm schrijven van artikelen zodat ze ‘oprolbaar’ zijn is typisch iets wat vanuit de beperkingen van een drukkerij ontstond. Of het opnemen van zogenaamde achtergrondinformatie in een artikel. Vaak volstaat het verwijzen naar Wikipedia. Waarom zou je die informatie niet gebruiken of willen overtreffen? Een artikel wordt zo gedeconstrueerd tot ‘assets and paths through them’. En deze assets kunnen gemaakt worden door verschillende personen.

Journalisten zijn niet meer de poortwachters voor infomatie. Het is nu veel interessanter om te kijken op welke platforms je content gedeeld kan worden. Een artikel zou net zo deelbaar moeten zijn als een YouTube-filmpje: met eigen ‘brand, revenue, analytics, and links‘.

Maar hoe kun je er nog iets aan verdienen? Jarvis heeft niet -teleurstelling- de oplossing.
Hij ziet wel dat er meer, maar kleinere organisaties komen. Meer specialisten, minder generalisten.
Paywalls? Geen gouden oplossing. Alleen voor de Grote Namen. Kranten als New York Times. Niet voor lokale krantjes. En dan nog is de balans precair. Van alle lezers van de NYT betaalt slechts 1%. Een procent! Dat is een dunne basis.
Advertenties moeten we ook niet meer massamediaal behandelen door met een schot hagel op de muggen te schieten. Ken de beadverteerde. Maar: “We in the media really screwed up the cookie”. Hierin moeten mediabedrijven echt heel hard werken om het vertrouwen van de consument terug te verdienen. Enkele uitzonderingen daar op: Amazon. Amazonklanten snappen waarom suggesties gedaan worden op basis van eerdere aankopen. Omdat de aanbiedingen van Amazon veel accurater zijn.
Voor elke uitgever en journalist geldt volgens Jarvis: “We have to become digital-first operations. Print is optional” De scholen voor journalistiek moeten opgeschud worden. Journalisten moeten ook leren om ondernemers te worden, zich te specialiseren. Maar we weten nog niet waar de veranderingen eindigen. Het is “Too soon to define what jounalism is nowadays.”

Maar hoe leer je als uitgever je lezer echt kennen en hoe bedien je hem het beste? Eh, ook na een lezing van Jarvis weet ik het antwoord niet.

Het KIM is trouwens het Katholiek Instituut voor Massamedia. Als er iets nog ruikt naar landdagen en bakeliet…

(dank Moniek Zuidema, voor de uitnodiging. Je moet meer gaan bloggen. Echt.)

'De toekomst van de journalistiek, volgens Jeff Jarvis dan' verscheen eerst op paulvanbuuren.nl (Paul van Buuren)

Inmiddels is het lijstje voldoende voor een jaar kijkplezier, maar er kan nog altijd meer bij. Tijd dus om de lijst het interweb op te gooien. Hier is de stand van dit moment. Als je aanvullingen hebt kun je ze hieronder in de comments kwijt of via dit documentje op Google Docs / Drive.

Denk mee!

Filmtips

• Dogma
• Billy Eliott
• Amelie
• Taxi 1, 2, 3 et 4
• Intouchables
• Chocolat
• Spirited Away
• A Good Year
• Jane Austen
• Shakespeare In Love
• Truman Show
• The Secret Garden
• The best exotic marigold hotel
• Goodbye Lenin
• Crazy Stupid Love
• Elizabeth Town
• The Terminal
• Bend It like Beckham
• The Hunting Party
• Howls Moving Castle
• Northern lights / noorderlicht
• Total Recall
• Twelve monkeys
• Ronin
• Italian job
• Galaxy Quest
• De noorderlingen
• Existenz
• The usual suspects
• Memento
• Mulholland drive
• Ali G in da House
• Dracula
• Back to the Future
• Grease
• The Naked Gun
• Airplane
• Yes Man
• Coming to America
• Ghost busters
• Beverly Hills Cop
• De jurk
• Abel
• As it is in heaven
• Gremlins
• Ciske de Rat
• Leon portrait of a serialkiller

Televisieseries:

• Legende vd Bokkerijders
• Muppet Show

Stand Ups:

• Eddy Murphy – Raw
• Chris Rock
• Richard Pryor

Een absolute aanrader is Mah Na Mah Na, uit de Muppet Show:

'Filmtips voor jonge pubers met nostalgische ouders' verscheen eerst op paulvanbuuren.nl (Paul van Buuren)

Ik heb bewondering voor haar. Ik ken weinig mensen die zo eerlijk met de dood omgingen als zij. Er blijkt dus een tussenweg te zijn als je je voorbereidt op de dood. Je hoeft er niet over te zwijgen, alsof met zwijgen en negeren de dood niet komt. Je hoeft ook vlakbij het einde ook niet boos en woedend te worden, zoals Dylan Thomas schreef in ‘Do Not Go Gentle Into That Good Night’. Nee, Erna heeft me laten zien dat je de dood ook kunt uitlachen. Geen verdriet, geen stilte, geen woede, maar humor.

Hoe eerlijk ze was is te lezen op het weblog dat ze sinds 2010 heeft bijgehouden: ernavangalen.nl. In 96 berichtjes heeft ze precies bijgehouden hoe het was om te weten dat je nog maar een paar jaar te leven hebt. Ze deed er niet moeilijk over: doodgaan is gewoon klote.

Wat ik wil is leuke dingen doen én lekker eten en drinken. Dan praten we pas over kwaliteit. Maar ja, je krijgt niet altijd wat je wil (10 september 2012)

Ze was een ontembare lachebek die om alles kon lachen. Ze was een verteller. Altijd precies, zonder hakkelen en altijd met dikke scheppen humor en zelfspot.

Een keuze heb ik wel gemaakt. Doordat ik ziek ben verlies ik behoorlijk wat inkomen [...] en dus zal mijn begrafenis een no-budget gebeuren worden. Een IKEA-kast zal dienst doen als kist. Deze kastkist zal gewoon hier in huis komen te staan en de kamer zal gevuld zijn met de muziek waar ik van hou en ja, daar zal ook veel REM bij zitten! Om dit alles te kunnen financieren mag wie dat wil voor een kleine bijdrage deze IKEA-kastkist beschilderen. (11 november 2011)

De foto hierboven heeft Erna gemaakt in Mongolie. Reizen en fotograferen en keettrappen waren haar favoriete bezigheden. Veel van haar foto’s staan nog op Erna’s Flickr-account. Vanaf het moment dat ze te horen kreeg dat ze niet meer zou genezen heeft ze alles op alles gezet om nog op reis te gaan. De reis naar Oeganda, naar IJsland en kleine tripjes in en om haar huis. Ze had nog hoop en ze had nog zin. En ze had nog heel veel plannen:

Mijn beste vriendin noemt mij Erna van Plan en dat past ook wel bij me. Er zullen altijd dingen zijn die ik van plan ben te gaan doen en de meeste plannen zal ik waarschijnlijk niet gaan uitvoeren, maar een aantal plannen zullen wel uitgevoerd worden en dat zijn juist de dingen die het leven zo aangenaam maken. (22 oktober 2010)

En ik herinner me haar gegiebel over ‘geitenpies’, het magische medicijn dat haar vriend Youssif meenam:

Gisteravond belde Youssif. Hij komt a.s. zaterdag weer terug uit Ghana en neemt weer een nieuwe voorraad Ghanese medicijnen voor me mee. Ik neem aan dat de beroemde geitenpies er ook bij zal zitten. Hij is er nog altijd van overtuigd dat ik beter ga worden door deze medicijnen. Wat het ook is, ik ga het natuurlijk weer gewoon innemen. (10 november 2011)

Ik beloof dat ik haar website zo lang mogelijk in de lucht zal proberen te houden. Ter nagedachtenis aan Erna. Dank je, Erna.

'Erna van Galen' verscheen eerst op paulvanbuuren.nl (Paul van Buuren)

Ik hield van U

Ik hield van U. De tijd verstreek en bluste
Mijn liefde niet geheel en al misschien.
Maar laat zij u niet langer verontrusten,
Want ongelukkig wil ik u niet zien.

Ik hield van U, en zweeg en was onmachtig
-Waar schroom en jaloezie beurtelings wint-
Ik hield van u zo teder, zo waarachtig:
Bidt God dat u ooit weer zo wordt bemind.

Aleksandr Poesjkin
Gepubliceerd in: Hans Boland: Mednyj Vsadnik. De Bronzen Ruiter. (1992)

'Mijn favoriete gedicht: “Ik hield van U”' verscheen eerst op paulvanbuuren.nl (Paul van Buuren)

'De blogparel voor Amoorah' verscheen eerst op paulvanbuuren.nl (Paul van Buuren)

A goldfish – Lego Imagine

A frog – Lego Imagine

A canary – Lego Imagine

A mouse – Lego Imagine

Bureau: BRAD, Montreal, Canada

Datum: december 2012

(via)

'Lego Imagine (2012)' verscheen eerst op paulvanbuuren.nl (Paul van Buuren)

(via retecool)

'Arnold-scream' verscheen eerst op paulvanbuuren.nl (Paul van Buuren)

Thanks, Zuckerberg, for introducing the next big Doublespeakism: “Privacy-aware.” Like deer hunters are “deer-aware.”

— Siva Vaidhyanathan (@sivavaid) January 15, 2013

Facebook Unveils ‘Privacy Aware’ Graph Search

'Privacy aware' verscheen eerst op paulvanbuuren.nl (Paul van Buuren)